Ostatnio zapoznaliśmy się z nutami, z ich wartościami rytmicznymi, teraz musimy dowiedzieć się gdzie te nuty oraz w jaki sposób się umieszcza. Przedstawię kilka informacji na temat pięciolinii oraz co oznacza umieszczenie nuty na danej linii lub pomiędzy nimi.
Pięciolinia – jak sama nazwa wskazuje pięciolinia składa się z pięciu linii głównych, które liczymy od dołu do góry. Na tych liniach lub w polach pomiędzy nimi wpisujemy nuty. Wpisujemy całe nuty, półnuty, ćwierćnuty, ósemki, szesnastki, w zależności od tego jaką długość dźwięku chcemy uzyskać. Dokładniej będzie to przedstawione w kolejnych lekcjach.
5 linii to trochę za mała przestrzeń aby umożliwić nam zapisanie wszystkich dźwięków. Dlatego też, aby rozwiązać problem przy utworach bardziej rozbudowanych zastosowano linie dodane górne oraz linie dodane dolne. Dodatkowe linie prezentuje rysunek poniżej.
Na początku pięciolinii zawsze powinien być umieszczony klucz, który pośrednio wyznacza wysokość brzmienia dźwięku. Najczęściej stosuje się klucz wiolinowy oraz klucz basowy. Klucz wiolinowy notuje dźwięki wysokie natomiast klucz basowy dźwięki niskie. Poniżej prezentuję jak te klucze wyglądają:
Klucz wiolinowy (klucz G):
Klucz basowy (klucz F):
Klucz wiolinowy zwany jest również kluczem G ponieważ jego początek leży na dźwięku G (może nie widać tego dokładnie na rysunku, ale jak rysujemy ręcznie zaczynamy od G – druga linia). Natomiast klucz basowy nazywany jest też kluczem F ponieważ jego początek leży na dźwięku F (czwarta linia).
Podczas gry na fortepianie w kluczu wiolinowym zapisujemy dźwięki, które ma grać prawa ręka, natomiast w kluczu basowym zapisujemy dźwięki, które ma grać lewa ręka. Zazwyczaj jest tak, że nuty dla instrumentów „niskich” zapisywane są w kluczu basowym (np. gitara basowa), a dla instrumentów „wysokich” dźwięki zapisywane są w kluczu wiolinowym (np. gitara klasyczna).
W następnej lekcji nauczymy się położenia poszczególnych nut, dźwięków na pięciolinii w kluczu wiolinowym.
Mega dzięki
przyda się